2007/May/09

  ผลแห่งการนอนกลางวันและดื่มโกโก้มากไป....จนทำให้เมื่อคืนตาค้างซะงั้น
- . -" อ่านหนังสือก็แล้ว  ข่มตาให้หลับก็แล้ว...ไม่มีอะไรดีขึ้น  กะว่าจะไม่นอนดึกแล้วน่ะเนี่ย..
แพนด้ายังคงอวดโฉมอยู่บนใบหน้า.....ก็เลยหยิบไดอารี่ในวัยเยาว์ขึ้นมาอ่าน....
 นี้คือโฉมหน้าไดอารี่ที่เขียนตั้งแต่เด็ก  บางเล่มก็ไม่เหมือนไดอารี่ซะงั้น ฮ่าๆ
 
นี้คือเล่มปัจจุบัน  ที่เขียนบ้างไม่เขียนบ้าง  กลัวน้องไดอารี่จะน้อยใจจัง >o<
เรื่องราวที่บรรยายในไดอารี่ ทำให้เราอึ้งและขำพร้อมกับน้ำตา
ภาพแห่งความทรงจำอันวัยเยาว์ได้บรรเลงออกมาอย่างสนุกสนาน
มิตรภาพ  เรื่องเรียน  ความรัก  วีรกรรมต่างๆที่ทั้งมันส์ ทั้งซึ้ง ทั้งเศร้า
หยิบมาอ่านทีไรก็มีความสุขทุกครั้ง ....
บางเรื่องราวจำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง 
แต่ว่าภาพทุกภาพที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในใจเสมอ......
อย่างน้อยการอ่านไดอารี่ก็ทำให้เรารู้ว่าตอนเด็กๆเรามีความคิดและรู้สึกเช่นไร
สิ่งสำคัญก่อให้เกิดความคิดถึงความรักในวัยเด็กด้วยแหละ แบบว่า Puppy Love ไง =^0^= 
เด็กชายแก้มแดง  ตัวเล็ก ใส่นาฬิกาสีดำอันบึกๆข้างขวา เป็นรุ่นพี่เราปีนึง 
(เขาอยู่ป.5 ส่วนเราป.4 โอโฮ "precocious" ไปหรือเปล่า 55+ ก็มันเป็นรักแบบเด็กๆนิเนอะ)
ชอบทะเลาะตบตีกับเราอยู่เรื่อย...แหย่กันไปแหย่กันมา
และเราก็ชอบเรียกว่า"นายหูกาง" เพราะเขาหูกางนั้นเอง :>
และตานี้ก็ให้เราเรียก"นายหูกาง"ได้คนเดียวเท่านั้นน่ะ คนอื่นห้ามเรียกเด็ดขาด (แอบปลื้มๆ)
รู้ไหมเพื่อนๆบอกว่าในบรรดารุ่นพี่ ที่มาชอบและมาแหย่น้องๆอย่างพวกเราเนี่ย
นายหูกางหล่อที่สุดเลย ถึงจะเตี้ยไปหน่อย  (ปลื้มยกที่2 ฮ่าๆๆ)
ที่ชิงช้า  นายหูกางสารภาพ... แข่งฟุตบอล เราให้ของขวัญ....สุดท้าย...ร้องไห้....
มีแต่ลูกบาสลูกเล็กพลาสติกเท่านั้นที่เป็นตัวแทนของนายหูกางคนนี้
เขาให้เราเนื่องในโอกาสอะไรน่ะ????(แย่จัง ลืมซะงั้น) แต่ก็ยังเก็บจนถึงปัจจุบัน มีสนิมนิดๆ
และก็มีรูปถ่ายใบเดียวที่แม่ถ่ายในงานวันคริสมาต์ โชคดีที่นายหูกางก็โดนถ่ายไปด้วย  
แต่เห็นแค่หน้าด้านข้างเท่านั้นเอง(แอบเศร้า) แต่ว่าเราก็จำทุกอย่างได้หมด.............
งานปัจฉิมรุ่นของเขา...เขามาพูดกับเพื่อนเราว่า  อยากให้เรามางาน....แต่เรามาไม่ได้....
ก่อนวันงาน...ก็เลยแอบเอาของขวัญ พร้อมจดหมาย วิ่งไปใส่ในกระเป๋าหนังสือของเขา 
และวันนั้นก็เป็นวันสุดท้ายที่เราทั้งคู่ได้เจอและคุยกัน...............ร้องไห้ออกมาด้วย....
เมื่อจบการศึกษา....ทุกอย่างก็จบ ไม่มีอะไรอีกเลย...
เขาก็ไปเรียนที่ใหม่  ส่วนเราก็เป็นพี่ที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียน....
ต่างคนต่างไปทำหน้าของตัวเองให้ดีที่สุด
รักในวัยเด็กของมูมินก็เลยจบลงด้วยประการฉะนี้  ....................ยาวมากค่ะ- -"
วันนี้ จึงเกิดอารมณ์อยากทำความสะอาดกล่องสมบัติอันวัยเยาว์...รื้อค้น ออกมาอย่างสนุกสนาน
ของเยอะแยะเต็มไปหมด แต่ละชิ้นล้วนมีความหมายทางใจทั้งนั้น จดหมายเอย  กระดาษสมุดเอย
ตั๋วรถเมล์ที่นั่งไปกับเพื่อนทั้งแก็งค์ หรือจะเป็นตั๋วสวนสัตว์ที่ไปกับครอบครัวก็ตาม เก็บแหลก  เก็บหมด
แต่แล้วก็มีสิ่งนึงที่เห็นทีไร   น้ำตาไหลทุกที...ช่อเด็กไม้นั้นเอง....เก่า แห้งมากๆๆเลย
ที่จริงแม่บอกให้เราทิ้งไปด้วย เพราะถือทั้งเคล็ดของความรักและมันก็ฝุ่นเยอะด้วย (แขะๆๆ - - - เสียงไอ)
แต่ว่าเราอยากเก็บเอาไว้อ่ะ  ไม่รู้สิ  ก็มันอยากเก็บอ่ะ.............
จัดของเสร็จ ไม่มีอะไรทำ ก็เลยมาเล่นเนท และแล้ว แผนการอันชั่วร้ายจึงบังเกิดขึ้น
ไหนๆเมื่อคืนก็ได้รำลึกถึง puppy love กันแล้ว.......ลองเซิร์ชชื่อนายหูกางดีกว่า
น้าน  เจอข้อมูลซะด้วย ได้เห็นรูปปัจจุบันอีก....หล่อขึ้นเยอะ ...ที่สำคัญ "หูยังกาง"อยู่เลยน่ะ55+
แอบอมยิ้มและขำไปด้วย  สงสัยมีคนรู้ใจอยู่ข้างกายแล้วเป็นแน่.............
มีความสุขดีค่ะ  ดีใจที่เจอข้อมูลนายหูกาง และได้เห็นรูป
ขอให้มีความสุขน่ะจ๊ะ นายหูกาง....
นี้แหละรักวัยเด็กๆๆ  ที่นึกถึงทีไรอดยิ้มและขำทุกทีเลย 
แม้จะ สุข หรือ เศร้าแค่ไหน แต่นี้คือสิ่งที่เราอยากจะมี " ความทรงจำ "
- - - - - - - - - - - - - - - --  - -- - - - - - - - -- -
ขอให้ทุกๆๆวันเป็นวันที่ดีนะคะ
BMW  ^______^
ปล.พรุ่งนี้ก็จะได้เจอเพื่อนๆสมัยประถม 2 ซี้ คู่ชื่นรวมเราเป็น 3 หน่อ
สามสาวโสดสนิท 555+  กี่ปีกันแล้วเนี่ยนับก่อน..........ตั้งแต่ อนุบาล3 ....16ปีแล้วครับท่าน โอ้ว้าววว
แบบว่าเจอกันละปี  ก็ยังดีเนอะ อิอิ

Comment

Comment:

Tweet


เรื่องราวในอดตีบางครั้งก็ยังชัดเจนกว่าภาพที่เห็นในปัจจุบันซะอีก
คุณมูมินโชคดีมากๆที่ได้มีความทรงจำดีๆแบบนั้นกับนายหูกางคนนั้น
ส่วนผมเองถึงจะผ่านการมีแฟนมากแล้วแต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงอยู่ดี
เพราะอาจเป็นว่าผมให้ความสำคัญกับตัวเองเกินไป
แล้วก็ไม่รู้จะให้ความสำคัญกับเค้าแค่ไหน จนกระทั่งต้องลงเอยแบบค้างๆคาๆ
อืม....กลายเป็นบ่นให้อ่านซะงั้น ต้องขออำภัยจริงๆครับ
ปล. คุณมูมินโดนแท็กครึ่งร้อยจากผมน่ะ ว่างๆค่อยทำก็ได้นะครับ
http://rapinsamanta.exteen.com/20070420/50-tag